سلام

هولوکاست (از یونانی ὁλόκαυστον)، یا «همه‌سوزی»، به  کشتار دسته جمعی و نسل کشی نزدیک به یازده میلیون نفر بخصوص شش میلیون یهودیان بر پایه نژاد، مذهب و ملیت در طی جنگ جهانی دوم بدست آلمان نازی و از ۱۹۴۱ تا انتهای ۱۹۴۵ در اردوگاههای مرگ آلمان نازی، اطلاق می شود. 

واژه هولوکاست (به عبری: השואה، شوآ) اصطلاحی مذهبی و به معنای قربانی کردن یک حیوان نر طبق سنت یهودی است. اصل این واژه دریونانی  ὁλόκαυστον بوده‌است که واژه‌ای است مرکب: ὅλος یعنی به تمامی، یکسر و καυστός یعنی سوزاندن.

علاوه بر یهودیان اروپایی (اشکنازی) قربانیان اصلی هولوکاست بودند، گروه‌های دیگری از جمله اسلاو ها، کولی ها، معلولین، کمونیستها،سوسیالیست ها و همجنس گرایان که لایق زندگی تشخیص داده نمی‌شدند به روش‌های گوناگون کشتار (چون گرسنگی دادن، کار اجباری، شکنجه، اعدام با گلوله "که بعدها برداشته شد" یا با اتاق گاز(گازهای سمی منوکسید کربن یا سیکلون) نابود می شدند.

البته اسنادی در دست هست که حتی گروهی از دانشمندان تحت نظر هیتلر روی این پروژه کار می کردند که چگونه فرد مورد نظر (یهودی یا ...) را بسوزانند که چربی بیشتری برای تولید صابون بدست آید. (بطور مثال با لباس، بدون لباس،...).

البته انکارکنندگان هولوکاست بر این اعتقادند که: "در اواخر جنگ جهاني دوم صحنه هاي دلخراش بعضي از اردوگاه هاي اسرا، و اجساد روي هم انباشته شده كه از بيماري تيفوس جان داده بودند، زمزمه هاي كوره‌هاي آدم سوزي را افزايش داد و صهيونيست ها با ابزار تبليغاتي خود به طور گسترده روي اين مسأله سرمايه گذاري كردند.‏ اما حقيقت امر چيز ديگري بود".

 ولی خوب با بررسی سابقه بشر ستیزی و نژادپرستی شخص هیتلر و شرایط و اوضاع سیاسی اجتماعی آن دوران آلمان هرگز وقوع حادثه ای در این مقیاس وسیع، دور از ذهن به نظر نمی رسد.

منابع دست اول پرشماری برای بررسی هالوکاست موجود است که شامل گزارش‌های نزدیک به ۵۰ هزار نفر نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ، گزارش بازماندگان دیگر یعنی مخفی‌شدگان، شناسایی‌نشدگان و وادارشدگان به کارِ برده وار در کارخانه‌ها و مزرعه‌ها، هزاران سندِ مکتوب دولتی که رژیم فرصت از بین بردنشان را نیافت، جسدهای به جا مانده در اردوگاه‌ها، گورهای دسته‌جمعی که بعدها کشف شدند، هزاران آلمانی که شاهد واقعه بودند، خاطرات نگهبانان و کارگزاران اردوگاه‌ها و زندان‌ها، خاطرات مقامات دولت نازی و اعترافات رهبران آلمان در دادگاه‌های متهمان به جنایات جنگی از جمله دادگاه نورنبرگ می شوند.

در اول نوامبر سال ۲۰۰۵، مجمع عمومی سازمان ملل متحد با صدور قطعنامه ای که به پیشنهاد آمریکا-استرالیا-کانادا و روسیه حمایت ۱۰۴ کشور و با اجماع تصویب شد، انکار هولوکاست را قابل پذیرش ندانست و بیست و هفتم ژانویه را برای یادبود قربانیان آن فاجعه، روز جهانی یادمان هالوکاست نامگذاری کرد.

ایران تنها کشوری بود که با این قطعنامه مخالفت کرد و بررسی مساله هولوکاست در مجمع عمومی سازمان ملل را اقدامی در راستای اهداف واشنگتن و متحدانش عنوان کرد!

تا بعد.