سلام دوستان و عزیزان بازدیدکننده.

با پوزش از این که یکی دو روزی فرصت نکردم وبلاگ رو به روز کنم چون با اهل و عیال رفته بودیم مسافرت و یه آب و هوایی عوض کردیم.

جای شما خالی هوای شمال هم که عالی !!

علی ایحال!...

همانطور که حتما در جریان هستید کاروان ورزش ایران در دوره اخیر بازیهای آسیایی که در شهر گوانگ ژو کشور چین برگزار گردید با جهشی خیره کننده علاوه بر دریافت مدالهای دور از انتظار توانست پس از سالها به رده چهارم آسیا دست یابد که این مهم با عنایت به اینکه چین و کره جنوبی و ژاپن سه مدعی سنتی هرجور ورزشی در آسیا هستند جای تقدیر و ستایش دارد.

این موفقیت زمانی چشم گیرتر جلوه می کند که بدانیم کاروان ایران توانسته مدالهای طلای خود را نسبت به دوره قبلی بازیها ۹۰ درصد افزایش داده و به بیست مدال برساند.

البته این بار نیز برخی فدراسیونها و بعضی ورزشها مایه سرافکندگی بودند. 

البته کسی از تیراندازی انتظار زیادی نداشت گرچه حتی آنها هم می توانستند مدال بگیرند ولی جودو و فوتبال حتی دریغ از یک برنز!

حتی آرش میر اسماعیلی (جهان پهلوان غیور..) بگذریم...

فوتبال که با هزینه حدود سه میلیارد تومانی هیچ کاری نکرد.

راستی برای خدیجه آزادپور چقدر هزینه شده بود که طلای ووشو را گرفت؟ براستی آیا قدر ماساژور تیم فوتبال امید به او رسیده بودند؟

جالب اینکه حتی آپارتمانی را هم که به وی قولش را (درصورت کسب عنوان قهرمانی) داده بودند هنوز به او نداده اند!

و یا بهداد سلیمی که با غیرت و دلاوری اش یک ملت را به وجد آورد!

آیا بهتر نبود که تیم فوتبال ما هم مانند ژاپن و کره با تیم جوانان زیر ۱۹ و ۲۰ سال خود در این مسابقات شرکت می جست تا هم بازی های برخی تیم ها در لیگ به تاخیر نیفتد و هم سایر تیم ها از نداشتن مهره های کلیدی خود متضرر نگردند و هم تیم فوتبال ما با جوانانش تجربه ای گرانبها بیندوزد؟

شاید پاسخ این سوال را مسئولین فوتبال کشور بتوانند بدهند:

واقعا چند نفر از ۲۳ نفر اعضای تیم امید حاضر در رقابتهای گوانگ ژو  امکان حضور در المپیک ۲۰۱۲ لندن را دارند (یعنی دو سال دیگر سن آنها باز هم زیر ۲۳ سال است) ؟

امیدواریم که رویکرد حرفه ای ورزش کشور از تمرکز بر فوتبال و یکی دو رشته دیگر به عدم تمرکز و نگاه عادلانه به همه ورزشها تغییر یابد که قطعا فایده اش را هم در آینده خواهیم دید.

شاد و پیروز باشید.